Men dars berishni tashladim.
Oʻyladim: kerakmi menga?
Har kuni dars,
har kuni shovqin,
jurnal, taqvim, reja,
uyqusiz tunlar, uzluksiz qaygʻular…
Kerakmi menga bu hayot?
Shuncha tayyorlanaman —
bolalar esa oʻqimaydi, diqqat qilmaydi.
Kerakmi menga?
Bolalar uchun shuncha qaygʻursam-u, ota-onalardan eʼtiroz eshitsam.
Shuni oʻylab, qaror qildim:
Boʻldi! — oʻqituvchilikni tashlayman!
Endi men erkinman.
Na dars rejasi,
na baholar,
na kechqurun bilan darsga tayyorlanish.
Bugun butun kun
men oʻqituvchi emas edim —
erkin, lekin boʻsh,
boʻsh, lekin gʻamgin,
gʻamgin, lekin gʻururli.
“Men tashladim”, dedim achinish bilan.
Oʻtgan yillarimga achindim.
Ammo kechqurun…
Sinf eshigi koʻz oldimda gavdalandi.
Bolalarning kulgusi qulogʻimda yangradi.
“Siz eng yaxshi ustozsiz!” — degan ovozlar hayollarimdan oʻtishni boshladi.
Qalbim ogʻriq bilan tan oldi:
Men ularsiz yashay olmayman!
Maktabsiz, darssiz, bolalarsiz — men men emasman.
Men oʻqituvchilikka yana qaytdim.
Shu on angladim:
Oʻqituvchilik — bu shunchaki ish emas,
bu mening missiyam!
Noname