Yoshligimda oilaviy sayrga kam chiqardik.
Bunga sabab sharoitimiz yoʻqligi deb oʻylardim.
Notoʻgʻri fikr — notoʻgʻri xulosa chiqarishga olib keldi:
Oilaviy sayr qilish, parkda aylanish, koʻngilochar maskanlarga borish — qimmat:
Faqat boylar boradi.
Shu qarash bilan ulgʻaydim. Oilali boʻldim.
Dastlab, ortiqcha xarajat qilmaslik uchun sayrga kam chiqardim.
Bir kuni qizim bilan sayrga bogʻga bordik.
Maza qildik. Oilam ham, qizim ham — bagʻoyat baxtli!
Ularni koʻrib men ham.
Qaytgach, oʻtirib xarajatlarimizni hisobladim:
Yoʻl kira — 20 000
Kirish — 20 000
Jami: 40 000 soʻm..
Doʻstlarimiz bilan tushlikka sarflaydigan pulimizning toʻrtdan biri edi..
Oʻylab qarasam, muammo pulda emas, erinishimizda ekan:
Komfort zonamizga kirib olganmiz. Chiq desa "pulim yoʻq", deb bahona qilamiz.
Boʻlar-boʻlmas xarajatlar qilib, baxt izlaymiz..
Xullas, nima demoqchiman?
Aslida baxtli yashash qimmat emas.
Muammo erinchoqligimizdamikan?