Universitet vaqtida muzeyga amaliyotga borganmiz.
Muzey gid xodimi menga zoʻr tavsiya bergandi:
"Turistlar kelganda oʻzingizni talabaman deb tanishtiring. Shunda xato qilsangiz ham hech narsa boʻlmaydi.
Tabiiy qabul qilishadi. Men ham haligacha oʻzimni talabaman deb aytaman."
Zoʻr formula oʻrgandim:
Talaba qoqilishdan qoʻrqmaydi. Xato qilish normal. Natijada u oson hayot kechiradi.
Shundan keyin
Nafaqat muzeyda, balki hayotda ham talabaga aylandim:
Ishda, oilaviy hayotda, umuman, hayotning barcha jabhalarida — men abadiy talabaman:
Xato qilishga ruxsatnomam bor!
Oʻzi aslida ham barchamiz talabalarmiz.
Yer yuziga oʻrganish uchun kelganmiz:
Farishta emasmiz. Xato qilamiz. Tahlil qilamiz. Xulosa olamiz. Rivojlanamiz!
Oʻzimizdan «professor» yasab olish esa ortiqcha yuk beradi, xolos.
Xulosa:
Abadiy talaba boʻling!
Doimo oʻrganing. Xatolardan qoʻrqmang. Oʻsishda davom eting!
Osonroq yashaysiz..