Teatr rahbari Peter Brook oʻz teatr tomoshagohini dunyoning eng taʼsirchan maskaniga aylantiradi.
Muvaffaqiyatining siri — oddiy.
Barcha teatr maydonlari ikkilamchi buyumlarga eʼtibor qaratganida, men teatrning tub ildizi — mohiyati ustida ishladim, deydi u.
Peter teatrning asl mohiyatini topishda — "olib tashla" usulidan foydalanadi:
Yaʼni teatrdan nimani olib tashlasangiz — teatr teatrligicha qolishini aniqlash.
Aytaylik, teatrdan chiroqlarni olib tashlasak nima boʻladi? — teatr teatrligicha qoladi.
Sahnadan pardani olib tashlasakchi? — teatrligicha qolaveradi.
Maxsus kiyimlarni olsakchi? — kiyimlarsiz ham tomosha qoʻysa boʻladi.
Oʻrindiqlarchi? — teatrni turib ham koʻrsa boʻladi.
Umuman teatr binosini olsakchi? — koʻchada tomosha qoʻyilsa ham boʻladi.
Ammo teatrdan aktyor va tomoshabinni olib tashlolmaymiz — ularsiz teatr teatr emas.
Demak mohiyat — aktyor, tomoshabin va ular oʻrtasidagi munosabat.
Peter umrini aktyorlar mahorati va ularning tomoshabinlar bilan munosabati uchun sarflaydi.
Qaniydi maktablar ham mohiyatga qarasa..
Taʼlimning fundamental maqsadi — oʻquvchilar oʻrganishiga yordam berish.
Ular qaysi darajada ekanligidan qatʼiy nazar — bir qadam oldinga siljishlariga sharoit yaratish.
Yaʼni oʻqituvchi malakasi va ularning oʻquvchi bilan munosabati taʼlimning mohiyati hisoblanadi.
Bizni taʼlimimiz ikkilamchi narsalar bilan oʻzini-oʻzi aldab, maqtanib yuraveradi:
Bino taʼmiri, yangi kompyuterlar, chiroyli forma, shinam oshxona va hokazo.
Nega shunday?
Chunki aksar ota-onalarga ham maktab oʻqituvchilari, ularning saviyasi umuman qiziq emas. Sharoit zoʻr boʻlsa boʻldi..
Xulosa
Chiroyiga emas — yuragiga qarang.
Post: Ken Robinson "Creative Schools" kitobidan ilhomlanilgan holda yozildi.