3 sentyabr. Maktabni sogʻinganman. Kayfiyatim aʼlo.
Yangi maktabimga chaqirtirishdi. Keldim. Maktabda muammolar bor: ish oʻrnini qisqartirish kerak.
Doʻstim bilan ketishga majbur boʻldik. Yangi oʻquv yiliga bir kun qolganda ishimdan ayrildim. Gʻalati vaziyat. Karaxtman.
4 sentyabr. Hamma forma kiyib, maktabga otlangan. Koʻchalar gavjum. Men esa ishsiz, uyda yolgʻizman.
Odam sevgan narsasi bilan sinaladi deyilganidek — koʻpincha darssiz qolish bilan sinalganman.
3 kun tinimsiz ish qidirdik:
Xususiyda — joy yoʻq. Boʻlsa ham ikki barobar kam oylik taklif qilyapti. Davlat maktabiga esa soqolim yoqmadi.
Qismat ekan. Yaxshilikka.
Yaxshilikkaligini bilaman. Baribir bandaman — stressdaman.
Hoʻp, qanday yengyapman?
1. Jamoatga qoʻshilishga harakat qilyapman: doʻstlar bilan vaqt oʻtkazish, jamoat namozi, oila davrasi;
2. Sport bilan shugʻullanyapman: oʻzimga ishonchim tushmasligini taʼminlayapti;
3. Toʻyib uxlab, eski charchoqlarimni chiqaryapman.
4. Kitob oʻqiyapman: boshida yoqmas ekan. Keyin holatimga mos kitob topdim — "Hammasi Rasvo" Mark Menson.
Yaxshi ish topilguncha shu ishlarni bajarib turmoqchiman..
Maslahat bering: yana nimalar bilan shugʻullansam boʻladi?
Nima deb oʻylaysiz: maktabdan ketishimning hikmati nima ekan-a?